เนกขัมมปฏิบัติ

ลูกรัก

เจ้าจงสำนึกเถอะว่า ระเบียบปฏิบัติ อันเคร่งครัดเข้มงวด หยุบหยิบ หยุมหยิมเล็กน้อยนั้น พ่อคิดว่ามันสามารถปลุกให้เจ้าตื่นอยู่เสมอ ถ้าลูกปฏิบัติมันด้วยใจ

ผู้ที่เข้ามาอยู่ที่นี่ จักต้องเพียรพยายามกระทำดังนี้
                ปราบ.....พยศ
                ลด.........มานะ
                ละ.........ทิฐิ
                ทรง......สติ
                ดำริ......เป็นสัมมา
 

การเตรียมตัว

ผู้ประสงค์ที่จะบวชเนกขัมมะ เพื่อให้สำเร็จประโยชน์จากการบวช การที่จะสำเร็จประโยชน์ได้ก็ด้วยการพัฒนากายให้ศักดิ์สิทธิ์ อันเป็นพื้นฐานที่จะนำไปสู่จิตอันศักดิ์สิทธิ์ และเกิดธรรมะอันศักดิ์สิทธิ์ จึงขอให้ท่านทั้งหลายร่วมใจกัน พัฒนาตนด้วยการจัดระเบียบของตนดังต่อไปนี้

1. ก่อนกล่าวคำขอบวช เพื่อให้เกิดสำเร็จประโยชน์อย่างสมบูรณ์ในศีลข้อที่ 7 ขอให้ชำระล้างเครื่องย้อมทา (เครื่องสำอาง) ให้สะอาดหมดจด และงดเว้นการใช้เครื่องประดับ (สร้อยคอ แหวน นาฬิกา) ชั่วคราว ในขณะที่อยู่ระหว่างการถือบวช
2. จัดระเบียบในการรับประทานอาหาร ด้วยการเข้าแถวตักอาหาร การตักอาหาร ตักให้พอควรกับความต้องการของร่างกาย เมื่อนั่งโต๊ะรับประทานอาหารแล้วไม่ควรลุกขึ้นตักอาหารเพิ่ม
3. ก่อนขึ้นศาลาปฏิบัติธรรมหรือโบสถ์ทุกครั้ง ควรถอดวางรองเท้าอย่างเป็นระเบียบในบริเวณที่กำหนดไว้ให้วางรองเท้า
4. ก่อนออกจากห้องน้ำตรวจดูความสะอาดปิดน้ำ ปิดไฟ ให้เรียบร้อยก่อนทุกครั้ง                                        

ขออนุโมทนากับทุกท่านที่ให้ความร่วมมือกับการพัฒนากายให้ศักดิ์สิทธิ์ ขอท่านทั้งหลายจงสำเร็จประโยชน์อย่างสูงสุด ในการบวชครั้งนี้ด้วยเทอญ

ระเบียบปฏิบัติ

1. ลงทะเบียนบวชกับเจ้าหน้าที่
2. ขอรับเครื่องนอนจากเจ้าหน้าที่
3. เข้าที่พักตามที่เจ้าหน้าที่กำหนด หรือแนะนำ
4. อย่าเคลื่อนย้ายสิ่งของ ของคนอื่น ก่อนได้รับอนุญาต
5. แต่งกายชุดขาวให้สุภาพเรียบร้อย สตรีใส่เสื้อ และผ้าถุงหรือกางเกงสีขาวพื้นเรียบ พร้อมสไบขาวพื้นเรียบ
6. ห้ามนำสิ่งเสพติดทุกชนิดเข้ามาในวัด
7. ไม่ควรนำสิ่งของมีค่าติดตัวเข้ามา หากมีการสูญหาย เจ้าของต้องรับผิดชอบเอง
8. สำรวมกาย วาจา ใจ มารยาท  และพยายามพูดเฉพาะที่จำเป็น
9. ไม่ส่งเสียงรบกวนผู้อื่น
10. เมื่อตื่นนอน ต้องรีบเก็บเครื่องนอน ปัดกวาดเช็ดถูที่พัก
11. ปิดสวิตช์ไฟฟ้าและพัดลม เมื่อไม่ต้องการใช้
12. เข้าแถวตักอาหารให้เป็นระเบียบ
13. ตักอาหารปริมาณเท่าที่สามารถรับประทานได้หมด
14. ควร รักษาความสะอาดบริเวณวัด วันกลับควรสำรวจความเรียบร้อยบริเวณที่พัก และนำของส่วนตัวกลับบ้านให้ครบตามที่นำมาตั้งแต่วันเริ่มบวช
15. เคารพเชื่อฟังผู้นำปฏิบัติธรรม และตรงต่อเวลาเสมอ
16. ขณะประชุมปฏิบัติธรรม ปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิด
17. ตั้งใจฟังธรรมด้วยอาการสงบ สำรวม หากได้รับอนุญาตให้ถามปัญหาธรรม ควรถามอย่างสุภาพ/จริงใจ
18. เมื่อลาบวชเนกขัมมะแล้ว ต้องเก็บเครื่องนอนส่งมอบคืนเจ้าหน้าที่ และช่วยกันทำความสะอาดที่พักให้สะอาดเรียบร้อย
 
ข้อเตือนใจ

จงระลึกอยู่เสมอว่า เราเดินทางแสนไกล มาวัดอ้อน้อย เพื่อบวชเนกขัมมะให้เกิดบุญต่อตนเอง พึงระวังรักษากาย วาจา ใจ ให้สมกับเป็นนักบวช

การเข้าวัด
ลูกรักการที่เจ้าเข้าวัด พ่อว่าเจ้าคงไม่โง่พอที่จักเก็บความเลว ระยำ อัปรีย์ ความไม่ดี ของใครต่อใครเขาเอามาใส่ตัวใส่ใจของตนเองหรอกนะ และถ้าเจ้าอยากจะรู้ว่า โบราณเขาพาลูกจูงหลานไปวัดกันทำไม พ่อก็จะบอกให้เจ้าฟังว่า โบราณเขาพากันเข้าวันนั้น
ประการแรก เขาเข้าวัดเพื่อไปเลือกเก็บความดีของพระ ของวัด และของผู้ที่เข้าไปวัดด้วยกัน
ประการที่สอง เขาพากันไปวัดเพื่อ จักฝึกหัด ดัดกาย วาจา ใจของตนให้เป็นผู้อ่อนควรแก่การงานและสังคม
ประการที่สาม เขาเข้าวัดก็เพื่อจะได้มีโอกาสวัดกาย วาจา ใจของตน ที่ว่าวัดกายก็คือ เขาจะดูว่ากายของตนกับกายของชาววัดมีอะไรแตกต่างกัน และเมื่อเขาเห็นความแตกต่างแล้ว เขาก็พร้อมที่จะยอมรับฝึกหัด ดัดกายให้เข้ากฎเกณฑ์ ระเบียบปฏิบัติ ของจารีตประเพณีอันมีอยู่ในวัดนั้นๆ
ที่ ว่าวัดวาจา ก็คือ เขาจะดูว่าวาจาที่ชาววัดกล่าวกับวาจาที่ตนกล่าวมีอะไรแตกต่าง คนโบราณจะปรับปรุงวาจาของตนเอง และสอนลูก สอนหลาน ให้เลือกกล่าววาจาที่นำมาซึ่งความถูกต้อง สุจริต ไม่เสแสร้งแกล้งกล่าววาจาที่พร้อมไปด้วยมายาสาไถย ไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อนด้วยวาจาของตน ไม่กล่าววาจาเพ้อเจ้อ ไร้สาระ ไม่ให้มีวาจาหยาบและกระด้าง ไม่มีวาจาที่นำมาซึ่งความเคลือบแคลง ระแวงสงสัย คนโบราณมักสอนลูกหลานให้กล่าวแต่วาจาที่ถูกต้องเป็นความจริง

ข้อที่ว่าวัดใจนั้น โบราณเขาเชื่อกันว่า ผู้ที่รวมอยู่ในสังคมวัดส่วนมากมักจะเป็นบัณฑิต เป็นปราชญ์ มีคุณธรรม ความรู้ดี รู้แจ้ง เป็นความรู้ที่บริสุทธิ์ เป็นความรู้ที่เยื่อกเย็น เป็นความรู้ที่ปลอดภัย เป็นความรู้ที่ทำให้ผู้รู้ได้รับประโยชน์เป็นแก่นสารของชีวิตได้อย่างแท้ จริง

ผู้ที่อยู่ในสังคมของวัดในสมัยโบราณมักจะทำตัวเป็นกระจกเงาใสควรแก่การส่องให้ผู้ที่เข้า วัด ได้เห็นภัยของการกระทำ คำที่พูด สูตรที่คิดอันไร้สาระทั้งปวงได้อย่างถูกต้องตรงต่อความเป็นจริง ทั้งยังมีความสุจริตยุติธรรม ต่อการชี้นำนั้นๆ ด้วย เช่นนี้ผู้ที่เข้าไปสู่วัดก็มักจะได้มีโอกาสวัดดูความคิดจิตใจของตนจากการ ชี้นำด้วยคำของท่านผู้รู้ที่อยู่ในวัดนั้น และถ้าปรารถนาจะเปลี่ยนแปลง แก้ไขคความรู้สึกนึกคิด จิตใจ ให้รู้ถูก รู้ผิด ผู้ที่เข้าวัดสมัยนั้นก็พร้อมที่จะยอมรับคำสอนสั่งด้วยความคิดจิตใจที่ยอมสิ โรราบยอมรับโดยความบริสุทธิ์ใจ

ฉะนั้น การพาลูกจูงหลานเข้าไปในวัดของคนโบราณจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยสาระประโยชน์อัน พึงได้ของชีวิตแห่งตน เพราะนอกจากจะเลือกเก็บเอาความดีบริสุทธิ์ของสรรพสิ่งต่างๆ ที่รวมอยู่ในคำว่าวัดเขายังมีโอกาสที่จะเรียนรู้ข้อเปรียบเทียบระหว่าง ความถูกกับความผิด ความดีกับความชั่ว ทั้งยังมีโอกาสได้รับการชี้นำ การที่กระทำ คำที่กำลังพูด สูตรที่คิดให้ไปสู่วิถีทางแห่งความถูกต้อง ตรงแนว บริสุทธิ์ยุติธรรมได้อย่างดีทีเดียวหละ ครั้นเมื่อพวกเขาพาลูก จูงหลานออกจากวัด พวกเขาก็เดินออกมาด้วยความอิ่มตัว ภาคภูมิ ยินดีกลับมาสู่บ้านเรือน ที่ทำงาน ท้องนา ไร่ สวน ด้วยความพร้อมที่จะต่อสู้กับสถานการณ์ต่างๆ ในชีวิตได้อย่างเป็นผู้แกล้วกล้าอาจหาญ และเบิกบาน

นอกจากนี้คนโบราณยังเชื่อว่า วัดเป็นศูนย์รวมแห่งวิชาการ เป็นโรงเรียนแห่งการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม จากไร้สาระไปสู่ความเป็นสาระ ทั้งยังเชื่อว่าเป็นที่เกิดและรวมแห่งพฤติกรรมที่เป็นกุศล เป็นคลังในการสะสมความดีเพื่อเป็นเสบียงคลังเอาไว้ชาติหน้าภพหน้า
 

สถานที่ปฏิบัติธรรม (ศาลาปฏิบัติธรรม, โบสถ์)

สถานที่พักผู้บวชเนกขัมมะ

คำขอบวชเนกขัมมะ

คำอาราธนา และคำกล่าวศีล ๘

บทพิจารณาปัจจัยสี่

สามัญญานุโมทนาคาถา

คำแผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศล

คำกล่าวขอขมาพระรัตนตรัย

คำลาสิกขา

มาลาบูชาคุณ